BABAM   BARAN.

Şimdi yanımdan olsaydın bana gülümseseydin.

Kurumuş  yüreğimde şimşek çakardı güneş acardı.

Ve arkasından  gözlerim boşalır dudaklarım ıslakca.

Seninle. sensizliği bozardık baran.

Bana babam diyen bir ses kulaklarıma bir türkü olurdu.

Hasretim bir nevi biterdi gözlerim seni doyasıya görürdü.

Sesizce dinlerdim yüreğim kan ağlasa biele.

Yada bir soru sorman bana baran.

Gözlerimden boşalan munzur harcikle kardeşliği andırırdı bana.

Ne seni yaşayabildim Ne sensizliği alışabildim baran.

Yokluğun evimizin baş köşesinde ve hep baktığım duvarda senin resmin.

Sesizce bekliyor konuşmuyor baba diyemedi inan baran.

Dolduramadım  senin boşaltığın yerleri zaten dolmuyorda.

Üşüyorum  bazan sesiz gecelerden dışarlard dolaşmakta baran.

Korkmazdım o zamana hislerine kapılınca.

Hiç,bir şeyden zevk alamadığımı anlatamıyorum kimselere.

Sen de bunu Anlayamazdın ve yanımda yoktun ve yoksun şimdide.

Başka bir sıcaklık var ama sen gibi sıcaklık sen gibi heycan vermiyor inan baran.

Kanatlanmak ve ucmak istesm baran ayaklarımın altına düşüyorum.

Sensiz nereye ucacağımı bilmediğimdendir BARAN.

 Yücel Duman  Almanya  Wiesbaden.

yupama@hotmail.de

24  /  6  /  09