Kelebeğin kanat çırpışlarında üşüyorum.
Ağlıyorum...Gerçek boğuluyor,
Tuzlu göz yaşlarımda.
Gecenin ortasında suskun çığlıklar
Kökünü kazıyor içi kof ağaçların.
Dengesini kaybetmiş rüzgar;
Koynuma düşüyor.
Ve ben boşluğun kokusunu duyuyorum
Binlerce çakıl dolaşıyor ağzımda
Ayaklarım yerden kesiliyor
Beynimin üzerinde yürüyorum
Düşüncelerim şimdi
Salyangoz yaldızı yollarda...
Yazan Zerban | 05.Şub.2011 19:30:32 | Puan Ver : 0 | Yorumlar : 0 | Okunma : 926 | Yazdır